Dadergroep

2 februari 2026

Waarom blijft het zo stil zodra we het over de dader hebben?

Ik las onlangs een post die me niet losliet: in Nederland zijn er bijna geen plekken waar mensen die seksueel grensoverschrijdend gedrag hebben gepleegd terechtkunnen voor de juiste hulp.

We hebben (volledig terecht) alle aandacht voor slachtoffers. Maar ik merk ook een ongemakkelijke waarheid: zodra het over de dader gaat, wordt het stil. Alsof hulp bieden gelijkstaat aan goed praten. Alsof kijken hetzelfde is als vergeven.

Maar wat als werkelijke preventie begint bij durven kijken?

Als we willen dat seksueel misbruik stopt, moeten we de bron durven onderzoeken. Niet om de verantwoordelijkheid weg te nemen of het gedrag te verzachten, maar om te begrijpen wat eronder zit.
Binnen de Traumaseksuologie van Peter John Schouten zien we dat dit gedrag vaak verweven is met trauma, schaamte en dissociatie.

Daarom starten wij als centrum een therapiegroep. Een plek waar verantwoordelijkheid nemen en diepgaand zelfonderzoek naast elkaar bestaan. Voor mensen die weten: zo kan en wil ik niet verder.

Het is geen populair onderwerp. Het is geen makkelijke groep. Maar de eerste aanmeldingen druppelen al binnen, wat voor mij bevestigt hoe groot dit gat in onze hulpverlening is.